Binnen het oeuvre van Gilbert & Sullivan neemt Ruddigore een bijzondere plaats in, omdat het werk in tegenstelling tot de eerdere opera’s meer serieuze passages kent. Opvallend is het contrast tussen het luchtige eerste bedrijf en het dramatische tweede bedrijf.

Ruddigore is de tiende van de in totaal veertien komische opera’s, die tussen 1871 en 1896 zijn voortgekomen uit de succesvolle samenwerking tussen Sir William Schwenck Gilbert (1836-1911), de componist Sir Arthur Seymour Sullivan (1842-1900) en de producent Richard D’Oyly Carte (1844-1901). De opera’s – destijds ‘Light Opera’ genoemd – vallen op door de vaak scherpe maatschappelijke satire, die verpakt is in ogenschijnlijk onschuldige verhaaltjes.

In een ver verleden is het geslacht Murgatroyd vervloekt. Als gevolg daarvan dient telkens de oudste telg als baron van Ruddigore dagelijks een misdaad te plegen. Degene die zich hieraan onttrekt, zal nog diezelfde dag sterven. De baron Ruthven Murgatroyd weet echter aan de vloek te ontkomen door zich onder de schuilnaam Robin Oakapple te vestigen in een klein vissersdorpje. Zijn jongere broer Despard krijgt de titel – de vloek rust nu op hem. Robin Oakapple ontmoet in het dorp de mooie Rose Maybud en weet haar met veel moeite over te halen met hem te trouwen. Maar vlak voor het zover is, wordt hij ontmaskerd en moet hij terugkeren als baron van Ruddigore en elke dag een misdaad begaan. Rose keert zich van hem af en vlucht in de armen van een ander. In wanhoop wendt de baron zich tot zijn voorvaderen en smeekt hen de vloek teniet te doen. Aanvankelijk zijn ze onverbiddelijk in hun weigering. Het lukt de baron echter hen door een list op andere andere gedachten te brengen, zodat hij alsnog met Rose kan trouwen.